Mówiąc o ważniejszych standardach UE w dziedzinie prawa pracy trzeba zauważyć przede wszystkim, że zakres unijnych norm prawnych w tej dziedzinie jest zdecydowanie węższy od zakresu prawa pracy obowiązującego w Polsce. Polskie przepisy są już w zasadzie zgodne z regulacjami UE. Niektóre z norm dotyczą klasycznej materii prawa pracy (dyrektywy: 91/533/EWG w sprawie obowiązku informowania pracowników o treści umowy o pracę i stosunku pracy, 93/104/EWG w sprawie wybranych aspektów czasu pracy, 94/33/EWG w sprawie ochrony młodych pracowników). Inne są odpowiedzią na masowe restrukturyzacje i związane z nimi zwolnienia (dyrektywy: 75/129/EWG w sprawie zwolnień zbiorowych oraz 77/187/EWG o ochronie pracowników w razie transferu przedsiębiorstw, 80/987/EWG w sprawie ochrony pracowników w razie niewypłacalności pracodawcy). Część dyrektyw jest odpowiedzią na nowe wyzwania i zjawiska, takie jak: nietypowe zatrudnienia, tworzenie na szeroką skalę przedsiębiorstw ponadnarodowych i związane z tym delegowanie pracowników w systemie podwykonawstwa (dyrektywy: 91/383/EWG w sprawie poprawy bezpieczeństwa i higieny pracy pracowników zatrudnionych w ramach stosunku pracy na czas określony lub w ramach tymczasowego stosunku pracy, 96/71/EWG w sprawie warunków delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, 97/81/EWG w sprawie pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy, 99/70/EWG w sprawie pracy na czas określony).