Uregulowania dotyczące czasu pracy kierowców wynikają przede wszystkim z przepisów o ruchu drogowym, czasie pracy kierowców, umów międzynarodowych (ATER) oraz prawa wspólnotowego. Zgodnie z przepisami:

• kierowcy muszą pamiętać o obowiązkowych przerwach w prowadzeniu pojazdów. Istnieje zakazuje prowadzenia pojazdu dłużej niż przez 4,5 godz.;
• po 4,5 godz. jazdy kierowca musi mieć przynajmniej 45 min. przerwy. Może być ona zastąpiona przerwami krótszymi, lecz trwającymi co najmniej 15 min. każda, wykorzystywanymi w trakcie tych 4,5 godz. (ewentualnie ostatnia może być wykorzystana bezpośrednio po tym okresie);
• w ciągu doby pojazd można prowadzić maksymalnie przez 9 godz. Dwa razy w tygodniu czas ten można przedłużyć do 10 godz.;
• każdej doby kierowca musi mieć 11 godz. nieprzerwanego odpoczynku
  (można go skrócić do 9 godz., nie częściej jednak niż trzykrotnie w ciągu tygodnia);
• dobowy odpoczynek tylko wówczas można spędzić w pojeździe, jeżeli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju;
• po sześciu dniach pracy kierowca musi mieć dzień wolny;
• całkowity czas prowadzenia pojazdu nie może w ciągu dwóch tygodni
  przekroczyć 90 godz.

Przepisy te stosuje się do wszystkich kierowców prowadzących pojazdy (nie tylko zatrudnionych w ramach stosunku pracy), z wyjątkiem kierowców wykonujących transport drogowy (np. mikrobusami przewożącymi mniej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub samochodami o masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t). W tym wypadku maksymalny czas prowadzenia pojazdu wynosi 10 godz., a przerwę minimum półgodzinną kierowca musi zrobić sobie najpóźniej po 6 godz. jazdy.
Rygorystyczne zasady czasu pracy kierowcy zostały ustalone z myślą o bezpieczeństwie na drodze.