Istotnym aktem prawnym dla wyrobów wykonanych przez przetwórców tworzyw sztucznych jest dyrektywa 2001/95/WE w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów. Jej celem jest zapewnienie, że produkty znajdujące się na wspólnym rynku UE są bezpieczne. Dyrektywa nakłada szereg obowiązków na producentów i sprzedawców towarów, jak również na państwa członkowskie.
Zgodnie z postanowieniami dyrektywy, producenci (również przedstawiciele handlowi i importerzy) zobowiązani są do umieszczania na rynku wspólnotowym wyłącznie produktów bezpiecznych. Produkt powinien spełniać wymagania wynikające z odpowiednich przepisów prawa wspólnotowego, a w przypadku ich braku z właściwych przepisów państwa członkowskiego na rynek, którego jest wprowadzany.
Dyrektywa 2001/95/WE mianem produktu bezpiecznego określa taki produkt, który w normalnych lub przewidywalnych rozsądnie warunkach nie powoduje ryzyka dla konsumenta. Będzie to także produkt, który powoduje ryzyko minimalne, możliwe jednakże do zaakceptowania ze względu na wysoki stopień ochrony bezpieczeństwa i zdrowia użytkowników. Przy dokonywaniu oceny bezpieczeństwa produktu należy brać pod uwagę takie elementy, jak skład produktu, opakowanie, instrukcję obsługi, potencjalne oddziaływanie na inne produkty w przypadku użycia z nimi, osobę ewentualnego odbiorcy produktu. Zakresem dyrektywy objęte są zarówno produkty nowe, jak i produkty używane (w mniejszym zakresie). Odzwierciedleniem dyrektywy 2001/95/WE w prawie polskim jest ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. 2003 Nr 229, poz. 2275).
Niezwykle istotnym zagadnieniem są uregulowania dotyczące kontaktu produktów wykonanych z tworzyw sztucznych z żywnością. W UE zagadnienie to jest regulowane przez dyrektywę 89/109/EWG w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi, a także przez dyrektywę 2002/72/WE (zmieniona przez 2004/19/WE) w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi.
Dyrektywa 89/109/EWG ma zastosowanie do materiałów i wyrobów, które w ich końcowej formie przeznaczone są do kontaktu z żywnością lub wchodzą z nią w kontakt. Ma również zastosowanie dla wyrobów, które wchodzą w kontakt z wodą przeznaczoną do spożycia przez ludzi. Podstawowa zasada zawarta w dyrektywie 89/109/EWG to konieczność wytwarzania wyrobów i materiałów tak, aby w normalnych lub przewidywalnych warunkach użytkowania ich składniki nie przenikały do żywności w ilościach, które mogłyby zagrażać zdrowiu ludzkiemu i powodować zbyt duże zmiany w składzie środka spożywczego lub pogorszenie jego cech.
Tworzywa sztuczne zostały potraktowane jako substancje wymagające szczególnej regulacji w zakresie ich samodzielnego lub połączonego z innymi materiałami użycia do produkcji materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Regulację szczegółową wprowadza dyrektywa 2002/72/WE. Postanowienia dyrektywy 2002/72/WE dotyczą przede wszystkim materiałów i wyrobów, które wykonane są z tworzywa sztucznego (pojedynczego lub kilku jego warstw) i migracji ich składników do środków spożywczych. Zgodnie z jej postanowieniami migracja składników tworzyw sztucznych nie może zasadniczo przekraczać 10 mg/dm2 powierzchni. Jednak limit ten został podwyższony do 60 mg/kg środków spożywczych dla:
- pojemników lub innych wyrobów, które mogą być napełniane, o pojemności nie mniejszej niż 500 ml i nie większej niż 10 l;
- wyrobów, które mogą być napełniane i dla których nie jest możliwe oszacowanie powierzchni mającej kontakt z żywnością;
- pokrywek, uszczelek, zatyczek lub podobnych wyrobów do zamykania.
Dyrektywa 2002/72/WE zawiera ponadto załączniki (uszczegółowione przez dyrektywę 2004/19/WE), które zawierają m.in. listę tworzyw sztucznych możliwych do wykorzystania w kontakcie z żywnością, listę (otwartą) dodatków, które mogą być stosowane w produkcji wyrobów i materiałów oraz wykaz limitów migracji dla poszczególnych rodzajów tworzyw sztucznych.
Postanowienia dyrektyw 89/109/EWG i 2002/72/WE zostały przeniesione do polskiego prawa w ustawie o materiałach i wyrobach przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz. U. 2001 Nr 128, poz. 1408) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie wykazu substancji, których stosowanie jest dozwolone w procesie wytwarzania lub przetwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych, a także sposobu sprawdzania zgodności tych materiałów i wyrobów z ustalonymi limitami (Dz. U. 2004 Nr 157, poz. 1643).