Produkt wprowadzony na rynek jednego z krajów UE, zgodnie z zasadą wzajemnego uznawania, może być umieszczany na rynku każdego innego kraju członkowskiego. Państwo członkowskie może wprowadzić przepisy ograniczające tę zasadę w celu ochrony ważnego interesu publicznego np. zdrowia i bezpieczeństwa obywateli. W celu uniknięcia tego typu ograniczeń następuje ujednolicenie obowiązujących w całej Unii Europejskiej przepisów dotyczących wytwarzania i obrotu wyrobami. Początkowo Unia tworzyła nowe przepisy dla poszczególnych sektorów rynku. Po 1985 r. przyjęto tzw. "nowe podejście" (ang. New Approach) do harmonizacji przepisów technicznych w Unii Europejskiej, umożliwiając większą elastyczność całego systemu harmonizacji. Jego istota sprowadza się do kilku podstawowych reguł:
- przedmiotem harmonizacji są wyłącznie przepisy związane z bezpieczeństwem, zdrowiem i ochroną środowiska;
- dyrektywy "nowego podejścia" zawierają tylko zasadnicze wymagania, natomiast szczegóły techniczne zawarte są w odpowiednich, zharmonizowanych normach europejskich EN, których stosowanie jest dobrowolne;
- wyrób, który spełnia wymagania dyrektyw i oznaczony jest znakiem "CE" ma prawo być wprowadzony na rynek dowolnego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

"Nowe podejście" zostało w 1989 r. uzupełnione przez tzw. "globalne podejście" (ang. Global Approach) do badań i certyfikacji. Określa ono obowiązujące w Unii Europejskiej zasady oceny zgodności wyrobów z przepisami i normami. W ramach "globalnego podejścia" wyodrębniono osiem podstawowych modułów, na których mogą być oparte procedury oceny zgodności zastosowane w poszczególnych dyrektywach, ustalono kryteria doboru tych modułów, a także zasady stosowania oznaczenia "CE" (decyzja Rady 93/465/EWG).

Określenie modułu	Procedura oceny zgodności
Moduł A	Wewnętrzna kontrola produkcji
Moduł B	Badanie typu EC
Moduł C	Zgodność z typem
Moduł D	Zapewnienie jakości produkcji
Moduł E	Zapewnienie jakości wyrobu
Moduł F	Weryfikacja wyrobu
Moduł G	Weryfikacja jednostkowa
Moduł H	Całkowite zapewnienie jakości

Każda z dyrektyw "nowego podejścia" definiuje dokładnie zakres wyrobów, które jej podlegają. Definicja ta może być oparta na cechach wyrobu lub rodzaju ryzyka, które wyrób stwarza. Obowiązek oceny, czy dany wyrób podlega którejś z dyrektyw, ciąży na jego producencie. Dyrektywy "nowego podejścia" dotyczą wyrobów, które są wprowadzane na rynek Unii Europejskiej po raz pierwszy tj. nowych wyrobów wyprodukowanych w państwach członkowskich UE oraz nowych i używanych wyrobów, które są importowane na rynek europejski z państw trzecich.
Dla branży przetwórstwa tworzyw sztucznych istotne znaczenie mają dyrektywy "nowego podejścia" dotyczące takich grup produktów jak: zabawki (dyrektywa 88/378/EWG zm. przez 93/68/EWG), wyroby budowlane (dyrektywa 89/106/EWG zm. przez 93/68/EWG), opakowania i odpady opakowaniowe (dyrektywa 94/62/WE zm. przez 2004/12/WE).
Oznaczenie CE symbolizuje zgodność wyrobu z regulacjami Unii Europejskiej, które mają zastosowanie do tego wyrobu. Umieszczenie oznaczenia CE na produkcie stanowi deklarację, że zostały spełnione odpowiednie procedury oceny zgodności. Jeśli wyrób podlega jednocześnie kilku dyrektywom "nowego podejścia" oznaczenie CE stanowi deklarację, że spełnia on wymagania wszystkich tych dyrektyw. Państwa członkowskie Unii Europejskiej nie mogą zakazać wprowadzenia na swój rynek wyrobu, który posiada oznaczenia CE chyba, że są dowody na to, iż wyrób ten nie spełnia odpowiednich wymagań i może stanowić zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa.
Należy zaznaczyć, że część dyrektyw "nowego podejścia" wymaga znakowania wyrobów znakiem CE, a część takiego obowiązku nie przewiduje. Na przykład znaku CE nie można umieszczać na jednym z najpopularniejszych produktów branży, jakim są opakowania. Natomiast znak CE będzie musiał się znaleźć na wyrobach budowlanych wyprodukowanych z tworzyw sztucznych.