Politykę ochrony środowiska wobec opakowań i odpadów opakowaniowych dla Unii Europejskiej określa dyrektywa 94/62/WE o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Celem dyrektywy jest zharmonizowanie działań podejmowanych przez poszczególne kraje członkowskie dla zapobiegania oddziaływaniu tego typu wyrobów na środowisko naturalne, a równocześnie zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Podstawowe środki służące tym celom to:
- zapobieganie powstawaniu odpadów opakowaniowych;
- promowanie opakowań zwrotnych przeznaczonych do wielokrotnego użytku;
- recykling i odzysk energii z odpadów opakowaniowych.
Wiele zakładów poligraficznych zajmuje się na szeroką skalę nie tyle produkcją opakowań, co wykonaniem odpowiednich nadruków na nich. Ze względu na różne technologie druku w zakładzie poligraficznym możliwe jest wykonanie nadruków na każdym rodzaju opakowania, m.in. wykonanych z papieru, tworzyw sztucznych, metalu i szkła. Istnieje również możliwość kompleksowego przygotowania opakowań dzięki zintegrowaniu w jednym miejscu usług poligraficznych i introligatorskich.
Najistotniejsze znaczenie z punktu widzenia poligrafii w zakresie opakowań będą miały zagadnienia dotyczące recyklingu opakowań, wymagania związane z zawartością substancji chemicznych w opakowaniach oraz system identyfikacji.
Dyrektywa 94/62/WE, transponowana na grunt polski ustawą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 63 poz. 638 z późn. zm.), stawia określone wymagania dotyczące poziomu recyklingu dla wszystkich państw członkowskich Unii. Polska wynegocjowała okres przejściowy w tym zakresie i do 31.12.2007 r. powinna osiągnąć następujące poziomy odzysku i recyklingu:

W celu zobrazowania obecnego (za rok 2002 i 2003) poziomu odzysku i recyklingu w części Inne dokumenty prezentowane są dane opublikowane przez Ministerstwo Środowiska, analizujące to zagadnienie.
Ułatwieniem dla zbiórki, wielokrotnego użytku i odzyskiwania odpadów opakowaniowych i ich recyklingu jest umieszczenie na opakowaniu rodzaju materiału z jakiego opakowanie jest wykonane. Oznaczenia te powinny być wyraźne, widoczne, czytelne i trwałe (po otwarciu opakowania powinna być możliwość ustalenia z jakiego materiału zostało wykonane). System znakowania opakowań został zawarty w dyrektywie 94/62/WE i opiera się na kodzie cyfrowym (dla papieru są to numery od 20 do 39). Poza tym powszechnie stosowane są na opakowaniach znaki graficzne przekazujące odpowiednią informację o materiale opakowaniowym.

Znak dla opakowań, które podlegają powtórnemu wykorzystaniu.

Producent opakowań, jakim może być również zakład poligraficzny ma obowiązek prowadzenia systemu informacyjnego pozwalającego na określenie wielkości, właściwości i przepływów opakowań oraz odpadów opakowaniowych (w tym informacji na temat toksyczności lub zagrożenia ze strony materiałów opakowaniowych lub składników stosowanych do ich produkcji). W przypadku produkcji opakowań mających kontakt ze środkami spożywczymi konieczne jest zachowanie dodatkowych środków ostrożności, w szczególności dotyczących migracji substancji chemicznych.