Kwestię rzetelnej informacji regulują również polskie akty prawne. Ustawa z dnia 5 lipca 2001 o cenach (Dz.U. Nr 97, poz. 1050) wprowadza wymóg uwidaczniania cen w sposób zapewniający konsumentowi prostą i nie budzącą wątpliwości informację. Zasady podawania cen w przedsiębiorstwach gastronomicznych reguluje Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad uwidaczniania cen towarów i usług oraz sposobu oznaczania ceną towarów przeznaczonych do sprzedaży (Dz.U. 2002, Nr 99, poz. 894, z późn. zm.). Przedsiębiorstwami takimi są restauracje, bary, stołówki, a także inne placówki gastronomiczne, które przygotowują i sprzedają posiłki oraz napoje (zarówno do spożycia na miejscu, jak i na wynos).

Cenniki potraw oferowanych w przedsiębiorstwach gastronomicznych powinny być wywieszone w miejscu ogólnodostępnym dla kupujących - wewnątrz lub na zewnątrz lokalu, w pobliżu drzwi wejściowych. Konieczne jest umieszczenie w cenniku pełnej nazwy potrawy lub wyrobu, a także określenie ilości potrawy w jednostce miary (np. kotlet o wadze 200 gramów, w zestawie obiadowym). Jeżeli towar sprzedawany jest na sztuki, należy podać ilość sztuk. Należy zwłaszcza wskazać ilość głównego składnika (mięsa, drobiu, ryb), dodatków uzupełniających (przystawek, deserów) i napojów.
Przedsiębiorcy, którzy prowadzą działalność usługową w zakresie gastronomii, muszą udostępnić swoim klientom wystarczającą ilość cenników po to, aby móc je przedłożyć zarówno przed przyjęciem zamówienia, jak i przy rozliczeniu końcowym. Na cenniku powinna znaleźć się data wystawienia.
Ceny dla towarów sprzedawanych według masy powinny dotyczyć 1 kg lub 1 tony bądź 100 gramów albo 100 kg. Ceny napojów lub innych towarów sprzedawanych według objętości należy podawać za 1 litr lub metr sześcienny bądź za 100 mililitrów lub 0,1 litra.