Dla produktów żywnościowych nie przewiduje się w zasadzie systemu certyfikacji, podobnego np. do systemu certyfikowania urządzeń (oznaczenia symbolem CE). Europejski Komitet Standaryzacji wypracował dotąd jedynie pięć norm dotyczących badania skażenia żywności (normy EN: 1784-1788), a obecnie przygotowywane są normy dotyczące sprzętów gospodarstwa domowego wchodzącego w kontakt z żywnością, horyzontalnych metod analizy żywności, metod badania mleka i jego przetworów oraz olejów, warzyw i tłuszczów zwierzęcych. W dalszej kolejności opracowywane będą normy dotyczące zbóż i ich przetworów. Normy europejskie EN przeznaczone są do dobrowolnego stosowania.
Normy jakościowe dotyczące żywności, stanowione przez organy UE, mają charakter minimalistyczny. W rzeczywistości o wymaganiach jakościowych ostatecznie decydują konsumenci, a w zasadzie działające na ich rzecz organizacje handlowe, w tym przede wszystkim sieci hipermarketów. Stawiają one często wymagania znacznie wyższe niż te określone w europejskich normach, przez co regulacje prywatne coraz częściej górują nad rządowymi. Stąd wniosek, że bierne dostosowanie się przez polskich producentów do norm powszechnie obowiązujących może okazać się niewystarczające. Wydaje się, że przy obecnej konkurencji międzynarodowej konieczna jest znajomość nie tylko norm "oficjalnych", ale także tych rzeczywiście stosowanych w praktyce.