Zasady znakowania (tj. etykietowania, prezentacji i reklamy) środków spożywczych określa dyrektywa nr 2000/13/WE (zmieniona dyr. nr 2003/89/WE). Przepisy te odnoszą się horyzontalnie do wszystkich produktów żywnościowych (także tych dostarczanych do zakładów żywienia zbiorowego), nie wyłącza się jednak możliwości stosowania szczegółowych regulacji dla wybranych grup produktów. Oznaczenie środków spożywczych nie może wprowadzać konsumentów w błąd co do rodzaju, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji danego wyrobu; nie można także przypisywać środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada (np. określać produkt jako dietetyczny) lub gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości. Etykiety środków spożywczych muszą zawierać szczegółowe dane dotyczące: nazwy pod jaką produkt jest sprzedawany; listy składników (substancji, z których produkt jest wytworzony, i dodatków), ilości niektórych składników lub ich kategorii; ilości netto (dla środków spożywczych w jednostkowych opakowaniach); daty minimalnej trwałości (przydatności do spożycia); specjalnych warunków przechowywania lub użycia; danych szczegółowych odnoszących się do źródła lub miejsca pochodzenia, w przypadku gdy zaniechanie podania tych danych może w istotnym stopniu wprowadzać w błąd konsumenta odnośnie do prawdziwego źródła lub miejsca pochodzenia środka spożywczego. Obowiązkowe jest także podanie nazwiska lub nazwy firmy i adresu producenta, podmiotu gospodarczego paczkującego lub sprzedawcy z siedzibą w WE. Państwa członkowskie mogą utrzymać przepisy prawa krajowego, które wymagają podawania zakładu lub miejsca pakowania, w odniesieniu do produkcji krajowej.
Używana nazwa produktu może być nazwą przewidzianą w przepisach prawa wspólnotowego, krajowego lub - w przypadku ich braku - nazwą zwyczajową. Lista składników powinna wymieniać wszystkie składniki w kolejności malejącej ich zawartości określonej wagowo, zarejestrowanej w czasie użycia składników przy wytworzeniu środka spożywczego.
Wskazanie daty trwałości nie jest wymagane dla wyrobów piekarniczych i ciastkarskich, które ze względu na swoistą specyfikę są zwykle spożywane w przeciągu 24 godzin od wytworzenia, wyrobów cukierniczych składających się prawie wyłącznie z cukru aromatyzowanego i/lub barwionego, pojedynczych porcji lodów.
W Polsce europejskie standardy znakowania produktów spożywczych i substancji dodatkowych określa ustawa z 21.12.2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. 2001 Nr 5, poz. 44 ze zm.) oraz wydane na podstawie art. 15 tej ustawy Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 16.12.2002 r. w sprawie znakowania środków spożywczych i dozwolonych substancji dodatkowych (Dz.U. 2002 Nr 220, poz.1856 ze zm.).