Istotną barierą w międzynarodowej wymianie usługowej są wymogi uzależniające dostęp do określonego zawodu od formalnie potwierdzonych kwalifikacji. Ograniczenie to ma na celu zapewnienie, że osoba świadcząca usługę wykonuje ją we właściwy sposób. Niezależnie od intencji, którymi kieruje się regulacja, stanowi ona barierę swobodnego przepływu usługodawców. Dlatego też kwestie wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych są jednym z najważniejszych elementów liberalizacji obrotu usługami.
Podstawową zasadą wspólnotowego systemu uznawania jest to, iż nie można odmówić obcokrajowcowi pozwolenia na podjęcie lub wykonywanie zawodu bez wcześniejszego porównania wiedzy i umiejętności, potwierdzonych dyplomami, świadectwami, formalnymi dowodami kwalifikacji. W przypadku gdy szkolenie uzyskane w jego kraju pochodzenia różni się znacząco od wymaganego w innym kraju, może on zostać zobowiązany do zdania testu kwalifikacyjnego lub odbycia kursu przystosowawczego.
Na prawo wspólnotowe w tym obszarze składają dwie dyrektywy ogólne dotyczące uznawania: dyplomów szkolnictwa wyższego, szkolenia i wykształcenia zawodowego (dyrektywa 89/48/EWG oraz dyrektywa 92/51/EWG) oraz dyrektywa 99/42/EC dotycząca uznawania kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do zawodów objętych tzw. dyrektywami przejściowymi i liberalizacyjnymi.
System kształcenia w zawodach budowlanych w Polsce musi być systematycznie dostosowywany do postępu naukowo-technicznego. Nie wszystkie zawody budowlane wyodrębnione w szkołach średnich są zgodne z wymaganiami Unii. W korzystniejszej sytuacji znajduje się szkolnictwo wyższe. Wszystkie politechniki, w których prowadzone są studia na kierunku budownictwo, posiadają akredytację Europejskiej Federacji Narodowych Stowarzyszeń Inżynierskich (FEANI).