Z prawa zakładania przedsiębiorstw i świadczenia usług mogą korzystać obywatele krajów Unii Europejskiej, gdyż wynika to z podstawowych swobód zapisanych w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską (Tytuł III - Swobodny przepływ osób, usług i kapitału, art. 39-60). Świadczenie wszelkiego typu usług podlega jednak określonym ograniczeniom. Kraje członkowskie Unii Europejskiej zachowały prawo do stosowania swoich przepisów dotyczących wjazdu, pobytu, pracy, warunków pracy i osiedlania się osób fizycznych oraz świadczenia usług.
Na wniosek Unii ustanowiony został 7-letni okres przejściowy (według formuły 2+3+2), ograniczający polskim obywatelom swobodę podejmowania pracy w UE. Stosownie do tej formuły Polska do końca drugiego roku członkostwa będzie wyłączona z unijnej zasady swobody przepływu pracowników. Jeśli zajdą szczególne okoliczności na rynku pracy UE, to okres przejściowy może obowiązywać kolejne 3 lata. Ewentualne dodatkowe 2 lata wprowadzone zostałyby przy szczególnej sytuacji zagrożenia destabilizacją rynku pracy. Powyższe ograniczenia nie dotyczą Wielkiej Brytanii, Irlandii, Szwecji.
Obecnie obowiązuje Polaków 2-letni okres przejściowy w odniesieniu do pracowników delegowanych, dotyczący niektórych sektorów usługowych, głównie tych związanych z budownictwem na terenie Niemiec i Austrii.
Świadczenie usług budowlanych w Niemczech podlega postanowieniom polsko-niemieckiej umowy z 1990 r. (Umowa o oddelegowaniu pracowników polskich przedsiębiorstw do realizacji umów o dzieło, Dz. U. z dnia 16 września 1994 r. Nr 98, poz. 474), zgodnie z którą polska firma budowlana może być jedynie podwykonawcą generalnego wykonawcy z siedzibą w Niemczech. Podstawą realizacji usługi przez delegowanych pracowników jest kontrakt lub umowa o dzieło z przedsiębiorcą niemieckim. Na podstawie kontraktu polski przedsiębiorca określa ilość osób niezbędnych do realizacji umowy wraz z uzasadnieniem, a następnie w polskim Ministerstwie Gospodarki i Pracy (Departament Administrowania Obrotem) składa wniosek na otrzymanie limitu zatrudnienia w ramach tzw. kontyngentu rocznego. Okres obliczeniowy dla podziału wyznaczonego limitu (kontyngentu) trwa od 1 października do 30 września kolejnego roku.
Po przystąpieniu do Unii Europejskiej przepisy unijne obowiązują także polskie przedsiębiorstwa budowlane. Szczegółowe uregulowania znajdują się we wspólnotowym prawie wtórnym, m.in.: dyrektywa nr 73/148/EWG dotycząca niesienia ograniczeń przepływu i pobytu we Wspólnocie obywateli Państw Członkowskich w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i świadczenia usług oraz dyrektywa nr 75/34/EWG dotycząca prawa obywateli Państwa Członkowskiego do pozostawania na terytorium innego Państwa Członkowskiego po podjęciu tam działalności zawodowej na własny rachunek.
Dla polskich firm budowlanych szczególnie istotna będzie znajomość przepisów dotyczących m. in. bezpieczeństwa pracowników, wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych oraz zamówień publicznych.
Najważniejsze polskie regulacje dotyczące prowadzenia działalności budowlanej są zawarte w ustawach: Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. 1994 Nr 89, poz. 414 ze zm.).