Swoboda przedsiębiorczości opiera się na zasadzie niedyskryminacji, oznaczającej, że w odniesieniu do reguł działalności gospodarczej obywatele innych państw członkowskich traktowani są tak samo jak obywatele kraju przyjmującego (tzw. klauzula narodowa lub klauzula traktowania narodowego). Nie oznacza to jednak, że działalność gospodarcza we wszystkich państwach członkowskich prowadzona jest na tożsamych warunkach. Kwestie takie jak: formy działalności gospodarczej, wymogi formalne i kapitałowe dla rozpoczęcia działalności, czy wreszcie jej opodatkowanie, regulowane są przez prawo krajowe, a nie prawo wspólnotowe. W praktyce oznacza to, że otwarcie firmy w wybranym państwie członkowskim UE oznacza konieczność dostosowania się do przepisów prawnych tego kraju.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

na górę ^