PROGRAMOWANIE Phare – WYTYCZNE NA ROK 2000

Wsparcie inwestycyjne na rzecz spójności gospodarczej i społecznej

1. Wstęp

Celem poniższego opracowania jest wyjaśnienie Narodowym Koordynatorom Pomocy i odpowiednim osobom odpowiedzialnym w krajach kandydujących, w jaki sposób będzie w roku 2000 programowany Phare poprzez przekazanie możliwie szczegółowych informacji na temat proponowanego podejścia do kwestii spójności gospodarczej i społecznej.

Nowe Wytyczne dla programu Phare, obejmujące okres 2000-2006, zostaną przyjęte przed końcem 1999 roku. Opracowanie niniejsze przedstawia więcej szczegółów dotyczących nowych Wytycznych.

Począwszy od roku 2000, program Phare będzie jednym z trzech instrumentów finansowych Wspólnoty Europejskiej, wspomagających przygotowania krajów kandydujących do wstąpienia do UE. Pozostałe dwa instrumenty – ISPA i SAPARD – będą skoncentrowane sektorowo na następujących dziedzinach : ochronie środowiska, rozwoju infrastruktury transportowej i obszarów wiejskich. Natomiast celem Phare będzie dalsze, szerokie wsparcie działań na rzecz przystąpienia do Unii dotyczących wszystkich sektorów.

Zgodnie z propozycjami roczny budżet Phare w okresie 2000-2006 wyniesie 1,5 mld Euro (w cenach z 1997 roku). Program Phare będzie wspierał przygotowania do przystąpienia do UE w trzech obszarach:

1. wsparcie rozwoju instytucjonalnego, obejmujące te same dziedziny, co w przeszłości i wykorzystujące te same instrumenty, co poprzednio. Wsparcie będzie obejmowało twinning (porozumienia bliźniacze) i pomoc techniczną niezbędne do stworzenia instytucji, polityki i zdolności związanych z procesem przystąpienia do UE, włączając obszar spójności gospodarczej i społecznej.
2. inwestycje wspomagające osiągnięcie standardów unijnych, koncentrujące się na wsparciu inwestycyjnym programów związanych z rozwojem instytucjonalnym i uczestnictwem w programach wspólnotowych (np. inwestycję. w standardową infrastrukturę taką jak aparatura testująca i laboratoryjna, sprzęt niezbędny w dostosowaniu wymiaru sprawiedliwości i obszaru spraw wewnętrznych, udział w V Programie Ramowym Badań i Rozwoju, itd.)
3. inwestycje na rzecz spójności gospodarczej i społecznej. W związku ze stworzeniem nowych przedakcesyjnych instrumentów finansowych, program Phare rozszerza zakres swojej działalności na te obszary acquis, gdzie dotychczasowe wysiłki były ograniczone z powodu braku funduszy. Spójność ekonomiczna i społeczna ma na celu zmniejszenie opóźnień i nierówności w poziomie rozwoju regionów poprzez promowanie aktywności gospodarczej, rozwiązywanie problemów społecznych i związanych ze sprawami zatrudnienia oraz rozwój infrastruktury. Działania te powinny prowadzić do zmniejszenia różnic pomiędzy poszczególnymi regionami a średnią krajową i unijną .

Pomoc w zakresie rozwoju instytucjonalnego powinna stanowić około 30% budżetu Phare, podczas gdy inwestycje wspomagające osiągnięcie standardów unijnych oraz na rzecz spójności gospodarczej i społecznej – pozostałe 70%. Podział środków pomiędzy dwie ostatnie dziedziny wsparcia inwestycyjnego będzie zależał od potrzeb poszczególnych krajów.

2. Spójność ekonomiczna i społeczna

Spójność ekonomiczna i społeczna jest zasadniczą częścią acquis communautaire i otrzymuje znaczne wsparcie w Unii Europejskiej w ramach funduszy strukturalnych. W związku z tym jest to priorytet “Partnerstwa dla Członkostwa”, którego znaczenie będzie rosło w nadchodzącym okresie.

Spójność ekonomiczna i społeczna jest kwestią złożoną i może zostać osiągnięta tylko, o ile każdy z krajów będzie posiadać spójną całościową strategię. Z tego powodu każdy kraj jest proszony o przygotowanie w 1999 roku “Wstępnego Narodowego Planu Rozwoju”, który zostanie dołączony jako aneks do “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa” i będzie zawierał dodatkowe szczegóły, konieczne by móc rozpocząć wprowadzanie acquis communautaire w tej dziedzinie .

Wstępny Narodowy Plan Rozwoju powinien zawierać :

1. analizę obecnej sytuacji kraju kandydującego identyfikującą największe różnice w rozwoju regionalnym na własnym terytorium oraz pomiędzy danym krajem a UE.
2. określenie najważniejszych priorytetów rozwoju w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej, na które powinna zostać zwrócona uwaga w okresie przedakcesyjnym.
3. ogólną perspektywę finansowania tej dziedziny przez rząd i Wspólnotę w okresie 2000-2002.

Projekt spisu treści dla wstępnego Narodowego Planu Rozwoju jest dołączony do niniejszego opracowania. Koncepcja narodowego planu rozwoju, w którym każdy z krajów przedstawia własne podejście do sprawy spójności gospodarczej i społecznej, nie jest nowa. Każdy “Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa” już teraz zawiera rozdział na ten temat. Dodatkowo, każdy kraj kandydujący już teraz przygotowuje spójny i szczegółowy Narodowy Plan Rozwoju z pomocą Specjalnego Programu Przygotowawczego do Funduszy Strukturalnych (Special Preparatory Programme – SPP). Plany te odpowiadają narodowym strategiom na rzecz spójności gospodarczej i społecznej, wypracowanym w ramach Celu 1 przez kraje członkowskie UE.

W ten sposób “Wstępne Narodowe Plany Rozwoju” przygotowywane w 1999 roku należy traktować jako krok pośredni w toczącym się procesie. Ich pierwsza wersja powinna być gotowa przed końcem października 1999 roku.

Podobnie jak “Partnerstwo dla Członkostwa” i “Narodowy Program Przygotowania do Członkostwa”, również “Wstępny Narodowy Plan Rozwoju” winien być traktowany nie jako wersja ostateczna ale ciągle aktualizowany i doskonalony dokument. Powinien być spójny i zgodny z dokumentami planowania i programowania stosowanymi wewnątrz UE i uaktualniany wraz z rozwojem krajowej strategii spójności gospodarczej i społecznej.

Acquis communautaire stanowi ramy, w których praca ta powinna mieć miejsce. Partnerskie podejście w tym względzie, które włączałoby władze krajowe, a stopniowo również władze regionalne i lokalne krajów kandydujących, jest pożądane. Będzie dostępne wsparcie programu Phare, w części dotyczącej rozwoju instytucjonalnego, w celu zapewnienia tym trzem poziomom władzy możliwości odgrywania zamierzonej roli w przyszłości, zgodnie z uwarunkowaniami instytucjonalnymi każdego z krajów.

Wstępny Narodowy Plan Rozwoju powinien zostać zaaprobowany przez władze odpowiedzialne za rozwój regionalny w każdym z krajów. Wstępna wersja Planu powinna zostać zaakceptowana przez Narodowego Koordynatora Pomocy, który przedstawi go odpowiednim służbom Komisji odpowiedzialnym za wdrażanie programu Phare przed końcem października 1999 roku.

3. Wsparcie programu Phare na rzecz spójności gospodarczej i społecznej

Wsparcie programu Phare na rzecz spójności gospodarczej i społecznej winno przybrać dwie formy:

Pozostała część dokumentu skupia się na drugim z obszarów – wsparciu inwestycyjnym na rzecz spójności gospodarczej i społecznej.

Z uwagi na ograniczone środki dostępne w ramach narodowych programów Phare na cele spójności ekonomicznej i społecznej (tj. poniżej 5% wysokości budżetu funduszy strukturalnych dostępnych w ramach UE), współfinansowanie Phare skoncentrowane zostanie na wdrażaniu zidentyfikowanych we wstępnej wersji Narodowego Planu Rozwoju priorytetów na ograniczonym geograficznie obszarze.

Środki Phare będą wykorzystywane równolegle z funduszami krajowymi ażeby zwiększyć intensywność pomocy w wybranym regionie lub rozszerzyć zakres instrumentów stosowanych do wspierania wybranych działań w tym regionie. Pomimo, że wsparcie inwestycyjne Phare skupi się początkowo na ograniczonej liczbie regionów by w ten sposób zapewnić koncentrację środków i skuteczność ich użycia , będzie ono zawsze zgodne z działaniami określonymi we “Wstępnym Narodowym Planie Rozwoju” oraz z zasadami Celu 1.

Wybór regionów, na których skupi się pomoc w ramach programu Phare będzie należeć do samych krajów kandydujących. Ich wybór powinien się jednak opierać na obiektywnych kryteriach i odzwierciedlać potrzeby wewnętrznej spójności w ramach danego państwa kandydującego i możliwości maksymalnej redukcji nierówności pomiędzy tym krajem a UE.

Ograniczone wsparcie inwestycyjne na rzecz spójności gospodarczej i społecznej powinno przy zastosowaniu powyżej określonego stopniowego podejścia :

1. być kompatybilne z ogólnym podejściem do kwestii spójności gospodarczej i społecznej na terytorium danego państwa, określonym we “Wstępnym Narodowym Planie Rozwoju”;
2. ewaluować w okresie przedakcesyjnym do formy w pełni zgodnej z zasadami Celu 1 w państwach UE, jeśli tylko pozwolą na to środki i możliwości poszczególnych państw. W tej chwili istnieje wiele czynników, które ograniczają możliwości państw kandydujących, by już od roku 2000 mogły one przyjąć podejście stosowane w UE (np. programy tematyczne i regionalne o zasięgu ogólnokrajowym). W szczególności są to: ( i ) wczesna faza rozwoju spójnych planów narodowych, ( ii ) brak funduszy na skuteczne rozwiązanie wszystkich problemów na poziomie krajowym; ( iii ) brak doświadczenia w korzystaniu z nowych form pomocy i ( iv ) brak odpowiednich struktur , procedur i systemów kontroli zarówno na szczeblu centralnym, jak i regionalnym;
3. uwzględniać zasadę koncentracji środków i ich skutecznego oddziaływania.

1. Rozwój sektora produkcyjnego. Projekty te powinny być skierowane na pomoc w dywersyfikacji gospodarki, na rozwój sektora prywatnego oraz restrukturyzację i modernizację przemysłu.
2. Rozwój zasobów ludzkich. Oznacza to wsparcie dla czterech filarów Europejskiej Strategii Zatrudnienia: wzrostu zatrudnienia, rozwoju przedsiębiorczości, poprawy zdolności adaptacyjnych firm i ich pracowników oraz wyrównanie szans dla kobiet i mężczyzn na rynku pracy. Cele te mogą być osiągnięte poprzez szereg projektów, takich jak: przekwalifikowanie siły roboczej, rozwój zdolności menedżerskich w przemyśle i poprawa zdolności innowacyjnych.
3. Poprawa infrastruktury związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to skoncentrowanie się na projektach infrastrukturalnych, które sprzyjać będą wzrostowi aktywności sektora produkcyjnego i poprawie warunków prowadzenia działalności gospodarczej. Projekty te mogą obejmować inwestycje mające na celu poprawę dostępu do kluczowych obszarów na których można rozwijać działalność przemysłową i handlową lub też inwestycje w ochronę środowiska, w celu polepszenia klimatu inwestycyjnego w danym regionie. Wsparcie programu Phare dla projektów inwestycyjnych w tej dziedzinie powinno być niższe od minimalnego progu wyznaczonego dla programu ISPA.

Zgodnie z praktyką stosowaną dla Celu 1 w UE, Phare może współfinansować w wybranych regionach narodowe plany pomocy (np. inwestycje w środki trwałe, plany rozwoju sektora prywatnego itd.). Będzie to dodatkowa pomoc w stosunku do środków na inwestycje wspomagające osiągnięcie standardów unijnych, które będą dostępne w każdym z krajów.

Należy zwrócić szczególną uwagę na to, by wsparcie Phare na działania związane z zatrudnieniem odpowiadające kompetencjom Europejskiego Funduszu Socjalnego (np. rozwój zasobów ludzkich) w pełni odpowiadało narodowym strategiom zatrudnienia.

Wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) we wszystkich krajach kandydujących, będzie w dalszym ciągu obejmować ostatnio uruchomione Fundusze Finansowe dla MŚP (SME Finance Facility) jako dodatkowe środki wsparcia w ramach programów spójności gospodarczej i społecznej. Fundusze Finansowe dla MŚP zachęcają banki i fundusze inwestycyjne do rozszerzenia ich działalności na rzecz MŚP poprzez tworzenie zachęt, udzielanie gwarancji i współpracę techniczną.

Zasada zrównoważonego i przyjaznego środowisku naturalnemu rozwoju zawarta w Traktacie Unii Europejskiej (Artykuł 2) i wzmocniona w Traktacie Amsterdamskim musi być przestrzegana we wszystkich tego typu projektach Phare 2000.

Wszystkie projekty muszą także respektować przepisy dotyczące prawa konkurencji zawarte w Układzie Europejskim.

4. Programowanie wsparcia Phare w 2000 roku

W celu zapewnienia efektywności wsparcia WE, pomoc musi być zaprogramowana zgodnie z priorytetami określonymi w “Partnerstwie dla Członkostwa” i “Narodowym Programie Przygotowania do Członkostwa”. Z uwagi na to, że Wspólnota uczestniczy we współfinansowaniu w mniejszym stopniu niż krajowe środki finansowe, pomoc unijna powinna być w pełni zintegrowana z planami finansowymi kraju kandydującego.

Żeby to osiągnąć, każdy kraj kandydujący, w ścisłej współpracy z Komisją, jest zobowiązany do przedstawienia do końca października 1999 “Propozycji wykorzystania pomocy Phare w 2000 roku" w wersji roboczej. Propozycja ta będzie składała się z dwóch części:

1. Propozycji obszarów, na które w 2000 roku powinno być skierowane wsparcie inwestycyjne Phare w ramach spójności gospodarczej i społecznej. Będzie to wynikało ze “Wstępnego Narodowego Planu Rozwoju”, i w związku z tym, powinno odzwierciedlać te dziedziny strategii narodowej, na których skupi się wsparcie Phare.
2. Propozycji celów, na które powinna zostać skierowana pomoc Phare w ramach rozwoju instytucjonalnego i inwestycji wspomagających osiągnięcie standardów unijnych. Podejście programowe w tym zakresie nie zmienia się, uwzględniając zastosowanie tabeli “Programowania poprzez cele” (tabela PBO). Programowanie powinno być konsekwencją “Narodowych Programów Przygotowania do Członkostwa”, które uwzględniają już koszty, które zgodnie z propozycją krajów, powinny być pokryte przez środki Phare w danych dziedzinach. Odpowiednie rozdziały NPPC powinny być pogrupowane i przedstawione wraz z dodatkowymi informacjami, które kraje uznają za przydatne w tej kwestii. Następnie propozycje te będą dyskutowane i redagowane zgodnie z Dokumentem Roboczym Komisji (wraz z tabelą PBO zamieszczoną w aneksie), który zostanie przekazany poszczególnym krajom w końcu 1999 roku.

Ta wstępna wersja propozycji programowania będzie następnie analizowana i dyskutowana z Komisją w okresie od października 1999 r. do kwietnia 2000 r., doprowadzając do przedstawienia decyzji finansowych Narodowego Programu Phare w I połowie 2000 roku

Celem pomocy w ramach Phare pozostaje wsparcie dążenia państw kandydujących do członkostwa w UE zgodnie z priorytetami “Partnerstw dla Członkostwa”. Komisja będzie ściśle współpracować z państwami kandydującymi w przygotowywaniu i opracowywaniu dokumentów programowych, bezpośrednio albo poprzez ekspertów twinningowych. W ten sposób kraje kandydujące będą mogły już w okresie przedczłonkowskim skorzystać z doświadczenia krajów członkowskich i poszczególnych regionów UE.

Dokumenty te powinny być przedstawione Komisji przez Narodowego Koordynatora Pomocy, lecz w procesie opracowywania ich roboczych wersji będą oczywiście brały udział również inne ministerstwa, w tym odpowiedzialne za spójność ekonomiczną i społeczną.

Każdy kraj powinien podchodzić do kwestii spójności gospodarczej i społecznej w sposób biorący pod uwagę jego własne uwarunkowania, takie jak: wielkość, prawo krajowe, istniejące strategie itd. Jednak metodologia przygotowywania wstępnych propozycji programowych dla wsparcia w ramach Phare w tym zakresie, powinna być spójna z poniższymi, ogólnymi zasadami :

1. Propozycje programowe Phare powinny być zgodne ze ‘Wstępnym Narodowym Planem Rozwoju”.
2. Propozycje programowe Phare powinny wskazać regiony, na których wsparcie środkami Phare w ramach spójności gospodarczej i społecznej zostanie skoncentrowane począwszy od 2000 roku.
3. Dla każdego regionu powinny zostać określone szczegółowe priorytety, które zostaną objęte wsparciem w roku 2000 (np. wzrost przepływów inwestycyjnych, szybszy ich przyrost, przekwalifikowanie zwalnianych pracowników itd.). Dla każdego z priorytetów muszą zostać wyraźnie określone mierzalne wskaźniki liczbowe (np. stworzenie 2000 nowych miejsc pracy, przekwalifikowanie 500 pracowników z restrukturyzowanych sektorów itd.).
4. W celu osiągnięcia priorytetów w określonych regionach należy przygotować szczegółowe projekty. Komisja po konsultacjach z Komitetem Zarządzającym Phare, podejmie decyzję o ich akceptacji i gotowości do realizacji w 2000 roku. Nie oczekuje się od poszczególnych krajów, aby we wstępnym dokumencie zaprezentowanym przez nie w październiku, przedstawiły szczegółowe i ostateczne fiszki projektowe. Wystarczy, jeśli będą one mogły stanowić podstawę do dyskusji i opracowywania ich bardziej szczegółowych wersji.
5. Należy przedstawić ogólną, wieloletnią perspektywę indykatywnych alokacji finansowych na okres 2000-2002. Pozwoli to określić potrzeby finansowe poszczególnych regionów i wysokość współfinansowania przez rządy zainteresowanych państw i Komisję. Jednakże owe perspektywy współfinasowania zostaną uszczegółowione dla poszczególnych projektów tylko na 2000 rok, natomiast na lata 2001 i 2002 pozostaną na razie w wersji ogólnej.
6. Wsparciu ze strony Phare i rządowemu finansowaniu projektów może towarzyszyć współfinansowanie ze strony sektora prywatnego i międzynarodowych instytucji finansowych, jak również wysiłki komplementarne podejmowane w ramach programów ISPA i SAPARD. Tego typu współfinansowanie powinno zostać szczegółowo opisane w propozycjach programowych.

Jeśli dany region przygraniczny zostanie zakwalifikowany jako priorytet do wsparcia w ramach Phare, należy zastosować tą samą procedurę programową, biorąc pod uwagę instrumenty dostępne w ramach współpracy przygranicznej.

Wstępny spis treści dokumentu “Propozycje wsparcia w ramach programu Phare w 2000 roku” został dołączony do tego opracowania.

Rodzaje kontraktów, jakie może finansować Phare w zakresie spójności gospodarczej i społecznej, to: szkolenia, twinning (porozumienia bliźniacze), pomoc techniczna, kontrakty na dostawy i usługi, jak również współfinansowanie krajowych planów pomocy (np. poprzez granty i kredyty), co będzie miało duże znaczenie dla rozwoju zasobów ludzkich i sektora produkcji.

Podstawowe zasady wsparcia inwestycyjnego określone w “Wytycznych dla programu Phare” będą miały w dalszym ciągu zastosowanie, włączając w to, minimalną wielkość projektu, adekwatność instrumentów i gotowość projektów.

System Zdecentralizowanego Wdrażania Phare (Decentralised Implementation System -DIS) będzie w użyciu również po roku 2000 (chodzi m.in. o Narodowy Fundusz – National Fund, Centralną Jednostkę Finansująco – Kontraktującą - CFCU, Jednostki Realizujące Projekty – Implementing Agencies itd) jako podstawowy model wykorzystywania środków Phare, włączając w to również programy na rzecz spójności gospodarczej i społecznej.

Zwiększenie decentralizacji może być rozważone w przypadku kiedy państwo kandydujące udowodni, że spełnia niezbędne warunki określone w propozycji rozporządzenia Komisji dotyczącej koordynacji instrumentów przedakcesyjnych, a w szczególności w Artykule 12.

Podstawowe wymagania, które winny być spełnione, konieczne dla skutecznego wdrażania pomocy Phare na rzecz spójności gospodarczej i społecznej począwszy od roku 2000, to:

1. Przejrzysta ogólna polityka w odniesieniu do spójności gospodarczej i społecznej, włączając identyfikację głównego ciała koordynującego.
2. Wstępny Narodowy Plan Rozwoju określający regiony, na których skupiona zostanie pomoc Phare.
3. Odpowiednia liczba wykwalifikowanych pracowników w urzędach centralnych zaangażowanych w prace nad koordynacją, i przynajmniej w okresie początkowym, nad rozwojem i zarządzaniem środkami pomocowymi przeznaczonymi na ten cel.
4. Zmobilizowanie krajowego, regionalnego i lokalnego współfinansowania programu Phare w uzgodnionych proporcjach.
5. Odpowiednia liczba wykwalifikowanych pracowników w agencjach/władzach na poziomie regionalnym, municypalnym i sektorowym, którzy będą włączeni w obsługę środków pomocowych w takim stopniu, w jakim jest to możliwe.
6. Mechanizm zapewniający udział głównych instytucji, zaangażowanych w rozwój gospodarczo-społeczny w każdym z wybranych regionów, w formułowaniu i wdrażaniu strategii rozwoju.
7. Wzmocnienie procedur zapewniających odpowiednie monitorowanie, ocenę, kontrolę finansową i sprawozdawczość.

1. Struktura Planu

1. Przedstawienie długookresowej narodowej strategii rozwoju.
2. Opis bieżącej sytuacji wraz z uwzględnieniem różnic i luk rozwojowych.
3. Określenie głównych priorytetów rozwoju narodowego, które powinny być zgodne z zasadami Celu 1.
4. Odniesienie narodowej strategii rozwoju do “Partnerstwa dla Członkostwa” i “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”.
5. Rola i planowany udział środków z programów: Phare, ISPA i SAPARD w narodowej strategii rozwoju.
6. Przedstawienie regionów, w których skoncentrowane zostanie wsparcie Phare w latach 2000-2002.

2. Wieloletnia perspektywa na okres 2000-2002

Indykatywna, ogólna tabela finansowa określi wielkość współfinansowania krajowego i wspólnotowego na okres 2000-2002 dla całego kraju i dla poszczególnych regionów. Tabela ta nie będzie określała alokacji na poszczególne projekty. Szczegółowe alokacje środków Phare na konkretne projekty zostaną przedstawione w oddzielnej propozycji (zobacz Aneks 2). Podobnie, programowanie ISPA i SAPARD powinno być przeprowadzone w oddzielnych dokumentach programowych.

.

Rozdziały 1 i 2 propozycji poniżej pochodzą wprost z właściwych rozdziałów “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa” i zostaną rozwinięte w propozycjach finansowych w ramach Krajowych Programów Phare na podstawie “Roboczego Dokumentu” (oraz Tabeli “Programowania poprzez cele”), który będzie dostarczony krajom w tym roku, w późniejszym terminie.

Rozdział 3 jest nowy. Jednak praca nad formułowaniem Narodowych Planów Rozwoju w poszczególnych krajach (oraz możliwe dziedziny dla wsparcia z Phare), jest wykonywana – i będzie nadal kontynuowana – w ramach realizacji tzw. Specjalnego Programu Przygotowawczego.

1. Wsparcie rozwoju instytucjonalnego

1. Priorytety rozwoju instytucjonalnego na rok 2000, wynikające z “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”.
2. Odpowiednie rozdziały “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”, które przedstawiają propozycje wsparcia z programu Phare.

2. Inwestycje wspomagające osiągnięcie standardów unijnych

1. Priorytety inwestycji wspomagających osiągnięcie standardów unijnych na rok 2000 wynikające z “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”.
2. Odpowiednie rozdziały “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”, które przedstawiają propozycje wsparcia z programu Phare.

3. Wsparcie inwestycyjne na rzecz spójności gospodarczej i społecznej

1. Przedstawienie regionów objętych wsparciem.
2. Programy wsparcia. W odniesieniu do każdego z regionów powinny zostać przygotowane:

• Identyfikacja priorytetów podejmowanych w regionach, dotyczących trzech dziedzin: inwestycji w sektorze produkcyjnej, spraw zatrudnienia i infrastruktury związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

• Mierzalne wskaźniki dla każdego z priorytetów, takie jak np. wpływ społeczno-ekonomiczny, wpływ na środowisko naturalne, dodatkowość i trwałość.

• Spójność z “Partnerstwem dla Członkostwa” i z priorytetami “Narodowego Programu Przygotowania do Członkostwa”.

• Przedstawienie opisu poszczególnych projektów w ramach każdego z powyższych priorytetów. Powinny one być dokładnie rozwinięte w oparciu o standardowy formularz fiszki projektowej i stanowić część Propozycji Finansowych Krajowego Programu Phare w roku 2000.

• Działania komplementarne podejmowane w ramach programów ISPA i SAPARD.

• Działania komplementarne podejmowane przez sektor prywatny i międzynarodowe instytucje finansowe.

• Komplementarne projekty dotyczące rozwoju instytucjonalnego. Spójność gospodarcza i społeczna w sposób oczywisty koncentruje się na projektach wsparcia inwestycyjnego, jednakże wzmacnianie struktur administracyjnych oraz tworzonych polityk sektorowych jest bardzo istotne dla powodzenia takich programów inwestycyjnych i może wymagać wsparcia ze środków Phare na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym.

4. Plan finansowania na rok 2000 (dotyczący całości wsparcia Phare)

1. Plan finansowania będzie wyszczególniał współfinansowanie ze środków Phare i budżetu krajowego oraz wskazywał potencjalne inwestycje finansowane przez międzynarodowe instytucje finansowe i sektor prywatny. W celu ułatwienia koordynacji pomiędzy środkami z budżetu krajowego i programu Phare, alokacje Phare w roku 2000 będą uzupełniane współfinansowaniem z budżetu krajowego na rok 2001
2. Komplementarne finansowanie w ramach odpowiednich projektów z programów ISPA i SAPARD
3. Harmonogram wdrażania.

5. Realizacja (dotycząca całości wsparcia Phare)

1. Wskazanie oraz opis Jednostek Realizujących Projekty, łącznie z tymi, które zostały wskazane w celu zarządzania wsparciem inwestycyjnym w dziedzinie spójności gospodarczej i społecznej.
2. Działania koordynacyjne:

• Przedstawienie oraz procedury (zgodne z Systemem Zdecentralizowanego Wdrażania).

• Zaangażowanie regionalnych i lokalnych agencji oraz władz.

• Zaangażowanie innych instytucji.

1. Opis monitorowania i ewaluacji ex-post (uwzględniając rolę Wspólnych Komitetów Monitorujących)
2. Kontrola finansowa – przedstawienie i procedury
3. Zgodność z zasadami obowiązującymi w Unii Europejskiej:

• zasadami konkurencji

• ocena wpływu na środowisko naturalne.